panda_bamboo_Sanctuary อาณาจักรไม้ไผ่ของแพนด้า

 สอบวิชา Biochem เก็บ 50% วันที่ 2 ธันวาคม 

สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น(ระบบเก่าปีสุดท้าย!!!) วันที่ 6 ธันวาคม

สอบปิดบล๊อก 3 หน่วยกิต เก็บ 70 % วันที่ 8 ธันวาคม

 

เอาให้ตายกันไปข้างเลยดีมั้ยยยยย 

เรื่องนี้เป็นนิยายที่แต่งอยู่ ณ ปัจจุบันค่ะ ทั้งที่งานก็ยุ่งแสนยุ่งแต่พล๊อตตัวเอกเซเมะ อุเคะที่มีเส้นศีลธรรมหนาตึ๊บกั้นเอาไว้อย่างนี้มันกระตุ้นรุมเร้าให้อยากแต่งมากเหลือเกินค่ะ ได้รับแรงบันดาลมาจากหลายกรณีมาก ไม่นึกเหมือนกันว่าตัวเองจะแต่งอะไรแบบนี้ออกมา เพราะนั้นก็อยากจะขอฝากงานใหม่ล่าสุดกับทุกๆท่านด้วยค่ะ

เรื่องนี้เน้น ANGST ค่ะ ยังตัดสินใจตอนจบไม่ได้เลยว่าจะเอา happy / sad end ดีเพราะฉะนั้นกว่าจะรู้ก็ต้องปล่อยให้แป้นพิมพ์พาไปค่ะ  (แต่แพนๆอยากให้แฮปปี้น๊า) แต่รับรองสนุกเข้มข้นแน่นอนค่ะ ^__^

ปล.ชื่อเป็นการสปอยล์เนื้อเรื่องมาก ยังไงก็ขออภัยสำหรับคนรู้ความหมายด้วยนะคะ แต่ว่าถึงไม่อ่านชื่อเรื่องแต่อ่านตอนหนึ่งสาววายทุกคนก็น่าจะจิ้นได้นะคะว่าเรื่องนี้จะออกมาเป็นรูปแบบใด อิๆ

継母

KEIBO

1.....

“มะรืนนี้ท่านโคจิก็จะกลับมาแล้วสินะครับ”

 

ชิโนมิยะ ฮารุอากิว่าพลางขณะรินชาหอมละมุนลงบนถ้วยกระเบี้องเคลือบชั้นดีก่อนส่งให้ผู้เป็นนาย

 

“อืม..นั่นสินะ นี่ถ้าไม่เตือนฉันคงจะลืมไปแล้ว ฝากจัดการหาคนรถที่จะไปรับเจ้าลูกชายของฉันที่นาริตะด้วยนะ”

 

ทาคาซากิ ริวโค กล่าวอย่างเรียบๆก่อนยกชาที่เลขาคนสนิทยกมาเสิร์ฟ ให้นึกในใจว่าน้ำชารสเลิศเช่นนี้คงมีเพียงฮารุอากิคนเดียวกระมังที่จะชงออกมาได้อร่อยและถูกใจเขาเป็นที่สุด

 

“ท่านโคจิไม่อยู่บ้านตั้งสิบกว่าปี กลับมาคราวนี้คงจะต้องมีพิธีต้อนรับให้สมฐานะ ท่านว่าไหมครับ”

 

ชิโนมิยะถามความเห็น แม้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คนเป็นพ่อควรเป็นฝ่ายคิดริเริ่มมากกว่า ชิโนมิยะจึงสังเกตอยู่นานด้วยเพราะไม่อยากทำเกินเลยหน้าที่ แต่เมื่อใกล้วันมาทุกที ถ้าไม่พูดเลยเห็นทีก็คงจะไม่ได้ ขืนรอให้ท่านโคชิกลับมา ก่อนเวลานั้นคงเตรียมการคงกระชั้นเกินจนอาจทำให้คนในคฤหาสถ์วุ่นวายเกินไป

 

เหตุที่ต้องต้อนรับให้สมฐานะนั้นก็มีมากกว่าการต้อนรับการกลับมาของสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัว ตระกูลทาคาซากิเป็นตระกูลใหญ่ จัดเป็นตระกูลอันดับต้นๆที่ทรงอิทธิพลทางธุรกิจตระกูลหนึ่งของญี่ปุ่นเลยก็ว่าได้ มีความเป็นมายาวนานตั้นแต่สมัยเอโดะเลยทีเดียว ดังนั้นตะกูลสายรองที่คอยดูแลกิจการย่อยๆในเครือต่างๆของทาคาซากิกรุ๊ปจึงมีมากตามไปด้วย แต่อำนาจในการถือหุ้นใหญ่และควบคุมบริหารกิจการทั้งหมดก็ไม่พ้นตกอยู่ในมือของคนในตระกูลสายตรงทาคาซากิ ริวโค ซึ่งดำรงตำแหน่งประธานกรรมการผู้จัดการบริหารของทาคาซากิกรุ๊ปคนปัจจุบัน และแน่นอนทาคาซากิ โคจิบุตรชายก็ได้ถูกวางให้อยู่ในฐานะผู้สืบทอดคนต่อไปนับตั้งแต่ลืมตาดูโลกแล้ว

 

“จัดงานรื่นเริงตอนใกล้จะครบรอบวันตายของคุณแม่เค้า เจ้าเด็กนั่นมันจะดีใจเหรอ” ริวโคทักท้วง

 

“ขอประทานโทษครับ คือว่าผมไม่ได้นึกถึงเรื่องนั้น”

 

ชิโนมิยะจดจำวันครบรอบวันตายของคุณผู้หญิงของบ้านนี้ดี ไม่ใช่ว่าเธอเป็นนายหญิงคนสำคัญของเขาหรอก แต่การตายผู้หญิงคนนี้ต่างหากที่เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเขาชั่วนิรันดร์

 

“ก็วันนั้นมันก็อีกตั้งเดือนนึงเชียวนะครับ”

 

“นั่นมันก็แค่ความเห็นฉันน่ะนะ แต่ถ้าฮารุอากิคิดว่าเหมาะสมเมื่อไหร่ก็ตามใจเถอะ”

 

“ถ้าอย่างนั้น....” ชิโนมิยะคิด “เอาเป็นว่ารอท่านโคจิกลับมาแล้วค่อยกำหนดวันแล้วกันนะครับ ส่วนเรื่องอะไรที่ต้องเตรียมการไปก่อนผมจะจัดการล่วงหน้าเอาไว้ก่อน”  ดวงหน้าสดใสยิ้มบางๆขณะรินชาให้ตัวเองบ้าง

“ดูนายกระตือรือร้นจังเลยนะ”

 

คิ้วหนาย่นลงเล็กน้อยบนดวงหน้าคมเข้ม แม้ริวโคจะเป็นชายอายุเกือบหกสิบปีแล้วแต่ความตึงแน่นของผิวกายและใบหน้าแทบจะไร้รอยเหี่ยวย่นนั้นดูไม่สมกับช่วงอายุเช่นนี้เลย หากดูเผินๆแล้วดูเหมือนชายวัยหนุ่มปลายๆอายุสี่สิบกว่าๆเท่านั้นเพราะเจ้าตัวดูแลบริหารร่างกายดีและอาศัยเทคโนโลยีทางการแพทย์ช่วยทำให้ความหนุ่มไม่ล่วงเลยไปตามอายุ

 

            .....ไม่อยากถูกเข้าใจผิด....

 

                “อ๊ะ ไม่ใช่นะครับ เพราะท่านโคจิเป็นลูกชายคนเดียวของนายท่านต่างหาก ผมถึง....”

 

                “ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้น” ริวโคตัดบท “มานี่ซิ” เขาสั่ง

 

                ร่างบางออกอาการลังเลเล็กน้อย ด้วยเพราะรู้จักสายตาเช่นนั้นของริวโคเป็นอย่างดี แม้จะเดินเข้าไปหาอย่างไม่ขัดขืน แต่ในใจก็ยังอดหวั่นไม่ได้เสียทุกครั้ง คนที่อายุห่างกับท่านประธานยี่สิบกว่าปีเช่นเขา ถ้าเทียบกันก็เป็นวัยที่สามารถนับเป็นพ่อเป็นลูกได้ ชิโนมิยะเองก็แก่กว่าโคจิลูกชายของบุคคลผู้นี้แค่ห้าปี วัยที่ต่างกันมากขนาดนี้แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดว่ามันเป็นปัญหาอะไร

 

                ชิโนมิยะเดินเข้าไปใกล้ติดพนักเก้าอี้มีแขนซึ่งริวโคนั่งด้วยท่วงท่าสง่างามดุจราชสีห์ ดวงตาคู่โตสวยของชิโนมิยะเบือนหนีอย่างเขินอาย

 

                “คุกเข่าลง”

 

ชิโนมิยะรู้สึกแปลกใจกับคำสั่ง ถ้าเป็นยามกลางคืนที่ชายผู้นี้นั่งบนเก้าอี้ตัวเดิมซึ่งตั้งอยู่ในห้องนอน เขาเองก็พอจะเดาได้ว่าเขาต้องทำอะไรที่จะทำให้อีกฝ่ายได้รับความพึงพอใจ แต่เวลานี้เป็นเวลาเช้า อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ต้องออกเดินทางไปทำงานที่บริษัทด้วยกัน ริวโคเป็นคนที่เคร่งครัดมาก ตรงต่อเวลาเป็นที่สุด จึงไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทางกับชิโนมิยะที่ทำงานเลยสักครั้ง

 

                แต่เวลานี้...เหมือนมีบางสิ่งที่แตกต่างออกไป....

 

                ดวงตายาวรีนั้นยังคงจับจ้องเขาด้วยความเสน่หาก็จริง แต่มีความหวั่นไหวลึกๆซ่อนอยู่ภายในที่ชิโนมิยะแอบสังเกตุเห็นได้

 

                “ฮารุอากิ สาบานว่านายจะจงรักภักดี และซื่อสัตย์ต่อฉันตลอดไป” และแล้วริวโคก็ยื่นมือมาให้

 

                นึกว่าเรื่องอะไรที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง....ชิโนมิยะผ่อนลมหายใจคล้ายโล่งอก ดวงหน้าเกลี้ยงเกลาระบายยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะจับมือนั้นและประทับจูบลงสาบาน

 

                “ครับ ผมจะจงรักภักดีและซื่อสัตย์ต่อนายท่านผู้เดียว หากผิดคำสาบานนั้น....” พอชิโนมิยะจะกล่าวต่อ ริวโคก็ยกมือขึ้นปราม พร้อมทั้งใช้แขนโอบร่างบางขึ้นมา

“ไม่จำเป็นต้องสาปแช่งตัวเองใดๆทั้งนั้น แค่สาบานแค่นั้นก็พอแล้ว” ริวโคลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวมายืนเต็มความสูง เรือนร่างหนากำยำยังคงแข็งแรงเต็มไปด้วยพละกำลังไม่ต่างจากชายวัยหนุ่ม

 

ชิโนมิยะใช้มือจัดชุดสูทสามชั้นอีกฝ่ายให้เข้าที่ไม่ให้ยับอย่างเอาใจใส่แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

 

“ไม่ว่านายจะรักฉันหรือไม่ แต่ฉันรักนายนะฮารุอากิ ถึงแม้ว่าใครจะมองยังไงฉันก็ไม่สน ต่อให้ลูกชายฉันกลับมาฉันก็อยากให้นายดูแลฉันเหมือนเดิม ได้โปรดเข้าใจความเห็นแก่ตัวของคนแก่คนนี้ด้วยเถอะนะ ฮารุอากิ”  ดวงตายาวรีเมื่อยิ่งได้เห็นใกล้ๆ ยิ่งฉายชัดถึงความอ่อนโยน

 

อะไรกันไม่เห็นต้องอ้อนขนาดนี้เลย...

“โธ่...คนแก่อะไรกันครับ นายท่านน่ะยังหนุ่มอยู่เลย...” ร่างบางหัวเราะเบาๆก่อนเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยจุมพิตเบาๆเป็นคำตอบ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

เกนตะเป็นคนขับรถที่ชิโนมิยะสั่งให้มารับทาคาซากิ โคจิถึงสนามบิน อันที่จริงแล้วชิโนมิยะอยากเป็นฝ่ายมารับด้วยตัวเอง แต่ด้วยเพราะติดธุระสำคัญต้องเข้าร่วมประชุมสำคัญพร้อมท่านประธานจึงไม่อาจมาด้วยตัวเองได้ และหลังจากเสร็จประชุมก็มีนัดระหว่างท่านประธานกับผู้บริหารธนาคารที่สนใจจะลงธุรกิจร่วมกันที่ภัตคารอาหารญี่ปุ่นแถวกินซ่าอีก ซึ่งกว่าจะเสร็จก็คงดึก ชิโนมิยะเห็นว่าวันแรกที่โคจิกลับมาถ้าไม่เห็นใครตลอดทั้งคืนจะดูน่าเกลียดไปสักหน่อย จึงสั่งให้เลขาสาวผู้ช่วยรับหน้าที่ดูแลต่อไป ซึ่งริวโคก็เห็นสมควรตามนั้น ชิโนมิยะจึงขอตัวขึ้นแท็กซี่กลับมาเองคนเดียวหลังจากที่ไปส่งเจ้านายที่ย่านกินซ่าเสร็จแล้ว

 

“โอ้โหบ้านใหญ่โตจัง” คนขับแท็กซี่หลุดปากเอ่ยชมหลังจ่ายเงิน แล้วใช้สายตาสำรวจที่ชิโนมิยะว่านี่นะหรือคนรวยอย่างออกจะดูเสียมารายาทไปสักหน่อย กระนั้นชิโนมิยะซึ่งเป็นคนจิตใจดีก็ไม่ได้ถือสาหาความแต่อย่างไร

 

“บ้านเจ้านายน่ะครับ ผมเป็นแค่ลูกจ้างเขาเท่านั้น” ชิโนมิยะตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนคนอารมณ์ดี แต่เขาได้นำถ้อยคำที่ตัวเองพูดไปขบคิดตลอดทางขณะเดินผ่านประตูรั้ว ตัดสวนหย่อมกว้าง เลาะแปลงดอกไม้ อ้อมโรงจอดรถเรื่อยลงมาถึงห้องครัวส่วนหลังบ้าน

 

เขามักใช้ประตูทางเข้าด้านหลังนี้ทุกครั้งที่ไม่ได้กลับมาพร้อมกับท่านประธาน เพื่ออะไรน่ะหรือ....เพื่อไม่ให้ลืมความต่ำต้อยด้อยฐานะทางสังคมของตัวเองที่มีอยู่เดิมยังไงล่ะ....ชิโนมิยะบอกเตือนตัวเองเช่นนั้นมาตลอด เขาไม่อยากให้คนอื่นมาดูถูกดูแคลนเขาลับหลังว่ากลายเป็นวัวลืมตีน เพราะเวลานี้ตัวตนของชิโนมิยะในคฤหาสถ์หลังงามมูลค่าเกือบหมื่นล้านเยนนี้ใหญ่โตเป็นที่สองรองแต่ก็นายท่านเจ้าของบ้าน ทาคาซากิ ริวโคเท่านั้น               

 

เบื้องหน้าเป็นเลขาคนสนิท คนในบ้านหลังนี้ถูกให้รับรู้กันทั้งนั้นว่าชิโนมิยะที่จริงเป็นหลานคนสำคัญของริวโคที่จะมีบทบาทต่อธุรกิจในเครืองทาคาซากิต่อไปในอนาคตจึงรู้สึกเกรงใจ ทว่า มีเพียงหัวหน้าแม่บ้านอุมิโกะและพ่อบ้านชิตะโมโตะเท่านั้นที่ล่วงรู้ความจริง ว่าชิโนมิยะมีศักดิ์เป็น ‘นายหญิง’ ที่แท้จริงของบ้านหลังนี้ เรื่องต่างๆในบ้านหลังนี้ ค่าใช้จ่ายซ่อมแซมบำรุงต่างๆ พ่อบ้านมีหน้าที่รวบรวมและมารายงานต่อชิโนมิยะ ที่เป็นคนคุมการเงินทุกอย่าง พ่อบ้านรับรู้ว่าชิโนมิยะได้รับการไว้วางใจจากริวโคมาก และการที่พวกเขาทั้งคู่ทั้งอุมิโกะและชิตะโมโตะล่วงรู้ความลับนั่นก็เพราะริวโคเป็นคนบอกเอง ด้วยเห็นว่าเป็นคนเก่าคนแก่ของตระกูล และฝากฝังให้พวกเขาดูและชิโนมิยะให้ดี

 

หลาน....ความสัมพันธ์ของเขากับริวโคก็คงจะเป็นเช่นนั้นกันจริงๆ เป็นญาติห่างๆ คนละสายเลือด

 

ชิโนมิยะเป็นลูกชายของสมาชิกคนหนึ่งในตระกูลทาคาซากิสายรองๆลงมาที่แตกออกจากสายตระกูลหลักตั้งแต่สมัยสงครามโลก ชื่อสกุลถูกเปลี่ยน จนแทบจะไม่นับว่ามีความเกี่ยวดองกันเลยก็ได้ แต่เพราะจุดเชื่อมที่เบาบางนี่เองละมั้งที่ไม่ใครต่อใครที่ได้ทราบก็ไร้ซึ่งความเคลือบแคลงสงสัย เพราะทั้งสองเกี่ยวดองเป็นญาติกันมาจริงๆ  ทุกคนคิดว่าชิโนมิยะเป็นทากาซากิสายรองที่มีความสามารถดีเลิศสมควรแก่การยกย่องให้มาทัดเทียมกับทางตะกูลใหญ่ จึงไม่มีใครในโต๊ะประชุมผู้บริหารดูถูกเขาเลยสักคน เว้นแต่เพียงตัวเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ดีแก่ใจทุกอย่างและเอาแต่เฝ้าดูถูกตัวเอง

    

ห้องครัวดูเงียบเชียบเกินคาด นึกแปลกใจ เวลาเพียงสี่ทุ่มแท้ๆ ทั้งๆที่ลูกชายของบ้านนี้เพิ่งกลับมา...บ้านทั้งบ้านไม่น่าเงียบเชียบขนาดนี้ ชิโนมิยะคิดว่าอาจจะอยู่กันที่เรือนใหญ่ เพราะที่เดินผ่านมาก็เปิดไฟสว่างอยู่ บางทีโคจิอาจจะขึ้นห้องไปนอนก็ได้ เพราะผู้ที่เดินทางยาวนานจากอเมริกาส่วนมากจะยังไม่สามารถปรับเวลาได้

 

คิดได้ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหมายจะเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมาดื่ม อาศัยเพียงแค่แสงสลัวๆของไฟประดับในสวนที่ส่องมาถึงห้องครัวช่วยนำทาง ชิโนมิยะเดินไปหาเป้าหมายได้อย่างแม่นยำเพราะความเคยชิน   แต่กว่าจะเอื้อมถึงตู้เย็นก็เห็นคล้ายๆเงาคนตะคุ่มๆผ่านหน้าแล้วชิงเปิดประตูตู้เย็นก่อนเขา

 

แสงไฟสีส้มนวลตาส่องกระทบเรือนกายกำยำท่อนบนที่ไร้การปกปิดทันทีที่บานตู้ถูกเปิดออก เรือนผมสีดำหนาเปียกชื้นติดกันเป็นปอยลู่ลงมาเรี่ยหน้าผากและข้างแก้มดูมีเสน่ห์ ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงเป็นประกาย ระยิบระยับขณะมองหาของในนั้นที่ต้องการ แล้วก็ดูเหมือนว่าตัดสินใจได้ ท่อนลำแขนหนาที่ใช้เท้าสะเอวจึงเอื้อมขึ้นมาหยิบเบียร์ออกมาสองกระป๋องใหญ่

 

ท่าทีไม่ระวังตัวเลแบบนี้คงไม่รู้สินะว่ามีคนกำลังจับจ้องอยู่

 

“แล้วนายล่ะจะเอาอะไรไม่ทราบ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบ

 

“เอ๋...?”

 

รู้ด้วยหรือว่ามีคนอื่นนอกจากตัวเองอยู่ แล้วยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่ได้ตั้งนาน อย่างน้อยก็น่าจะทักก่อนเสียบ้าง คงไม่คิดว่าเขามีเจตนาจงใจแอบดูคนแปลกหน้าที่กำลังจะมาเป็นสมาชิกคนใหม่ของบ้านอยู่หรอกใช่ไหม  

 

“อย่าให้ต้องถามเป็นครั้งที่สองเลยนะ นายเองก็กำลังจะเดินมาหาตู้เย็นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

 

“อะ...ครับ” ชิโนมิยะรีบพยักหน้า ทั้งที่ถึงพยักไปก็ยากที่อีกอีกฝ่ายจะรับรู้

 

“ขอน้ำเปล่าครับ”

 

ว่าแล้วชิโนมิยะก็ถึงกับตกใจที่ขวดน้ำแร่พลาสติดลอยข้ามห้องมาทางเขา ดีนะที่รับได้ทัน

 

“อะ...ขอบคุณครับ”  

 

“โคจิ นายล่ะ?” ชายหนุ่มแนะนำตัวเองห้อนๆขณะยังไม่ได้ปิดประตูตู้เย็น ดวงตาคมภายใต้แผงขนตายาวยังคงมองตรงไม่ได้หันมายังที่ชิโนมิยะยืนอยู่แม้แต่น้อย  

 

อีกฝ่ายเปิดเผยทั้งใบหน้าและชื่อ แต่เขากลับอยู่ในมุมมืดแบบนี้คงไม่สมควรที่จะแนะนำตัวเอง ร่างบางจึงเดินตัดข้ามห้องเพื่อเปิดสวิตซ์ไฟ

 

ทันทีที่แสงไฟนีออนสว่าง สายตาคู่นั้นจึงมองมาที่เขา ชิโนมิยะยิ้มอย่างใจดีให้อีกฝ่าย

 

“ท่านโคจิ ผมชื่อชิโนมิยะ ฮารุอากิ เป็นเลขาของท่านประธานครับ” กล่าวอย่างอ่อนน้อมและโค้งคำนับสุดหลังให้ผู้ชายที่อ่อนวัยกว่าถึงห้าปี แถมอีกฝ่ายยังอยู่ในเครื่องแต่งกายที่ดูตามสบายเกินเหตุเสียด้วย ชิโนมิยะนึกตลกตัวเองในใจ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

นี่น่ะหรือเลขาหนุ่มรูปงามที่ใครๆเขาก็ล่ำลือกัน

 

โคจิเดาะลิ้นออกมาเบาๆ แล้วเดินออกมาโดยไม่คิดจะเสวนาต่อ

 

เขาที่เรียนไฮสคูลถึงปริญญาโทที่อเมริกาตั้งแต่มารดาบังเกิดเกล้าเสียก็ไม่คิดอยากจะกลับมาญี่ปุ่นอีกเลย ถ้าไม่ใช่คำสั่งเสียของท่านแม่ที่ป่วยกระออดกระแอดมาตลอดด้วยโรคหัวใจว่าอยากให้เขารับหน้าที่สืบทอดกิจการของตระกูล เขาก็คงไปประจำอยู่ทำที่ทาคาซากิสำนักงานใหญ่สาขาอเมริกาชั่วชีวิต

 

แม้ว่าช่วงที่ได้ทำงานอยู่ที่นั่นตั้งแต่เรียนจบก็เรียกไม่ได้เต็มปากว่าราบรื่น เพราะความเกรงใจเกินเหตุของผู้บังคับบัญชาที่เห็นเขาพิเศษกว่าคนอื่นๆในบริษัท เพราะเป็นลูกชายคนเดียวของทาคาซากิ ริวโค ประธานกรรมการผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของทาคาซากิกรุ๊ป ทำให้เป็นอุปสรรคในการทำงานร่วมกันกับคนอื่นสำหรับโคจิเป็นอย่างมาก ไม่เว้นแม้แต่กระทั่งCEOจากญี่ปุ่นก็มาคอยดูแลเอาใจใส่  มักพาเขาไปร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยเสมอๆ จนความเคลื่อนไหวทุกๆเรื่องของบริษัทที่ญี่ปุ่นรับรู้เข้าหูของโคจิมาตลอดไม่เว้นแม้แต่ชื่อเลขารูปงามอย่าง ชิโนมิยะ ฮารุอากิ...ที่ทุกคนจากญี่ปุ่นพากันล่ำลือว่าเป็นมือขวาของบิดาผู้เปี่ยมความสามารถที่งดงามทั้งรูปร่างหน้าตาภายนอก และจิตใจ

 

  โคจิรู้ดีว่าชิโนมิยะอาศัยออยู่ในบ้านหลังนี้ แต่ไม่นึกว่าจะได้พบกันในสภาพแบบนั้น ตอนที่ห้องครัวมืดเขานึกว่าเป็นคนใช้หรือคนสวนที่เข้าออกทางประตูเล็กทางห้องครัว

 

ก็ใครล่ะจะไปนึกว่าเลขาที่มีอำนาจในบริษัทไม่ต่างอะไรไปจากผู้ถือหุ้นระดับกลางคนนั้นจะไม่ชอบทำตัวให้เป็นจุดสนใจได้ขนาดนี้ ถ้าบ้านนี้ยามรักษาความปลอดภัยไม่แน่นหนาอย่างที่เป็นอยู่ โคจิอาจจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นขโมยก็ได้

 

ตั้งแต่ได้ยินชื่อ โคจิรับรู้เช่นกันว่าตระกูลเขากับตระกูลชิโนมิยะเป็นญาติห่างๆกัน แต่สายใยเช่นนั้นทำให้เขาไม่อยากจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นญาติ ไม่ใช่ว่าเพราะว่าห่างกันเกินไป แต่ในโลกใบนี้ ณ ทาคาซากิกรุ๊ปที่เขาอยู่ ไม่ว่าใครก็มีศักดิ์เป็นเครือญาติกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นเด็กหนุ่มรุ่นใหม่อย่างเขาจึงนับยศตำแน่งทางการมาเป็นตัวกำหนดตัดสินให้ความเคารพมากกว่าจะใช้สายเลือดที่วนเวียนอยู่ภายในร่าง ซึ่งนับวันก็เจือจางลงทุกที 

 

โคจิจึงตัดสินใจตั้งแต่ก่อนกลับประเทศแล้วว่าจะพยายามไม่มีอคติกับชิโนมิยะ ผู้ชายที่ทุกคนลือกันว่าเป็นผู้ที่จะมาเป็นคนชิงตำแหน่งสืบทอดบริษัทของเขาต่อจากบิดา โคจิเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ ถึงแม้ว่าบิดากับเขาจะไม่ค่อยสนิทกันนักเพราะช่วงวัยเด็กที่เขาอยู่ญี่ปุ่นบิดาเอาแต่ทำงาน เขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่คอยดูแลมารดาที่สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง แต่ความปราถนาของบิดาที่อยากให้เขาเป็นทายาทรับช่วงบริษัทนั้นแรงกล้าเพียงใด โคจิรับรู้ดี ไม่มีทางจะยกบริษัทที่ทาคาซากิสายตรงสร้างมาให้กับเจ้าญาติห่างๆนั่นหรอก...

 

ทว่า ความงดงามของร่างเมื่อครู่นั้นทำให้โคจิรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาด นั่นน่ะหรือคือผู้ชายวัยสามสิบสอง? เครื่องหน้าเกลี้ยงเกลาที่แฝงไปด้วยความอ่อนเยาว์ ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนที่ยกยิ้มอย่างไร้เดียงสานั่นน่ะหรือ สิ่งที่โคจิจินตนาการกับที่ได้เห็นจริงนั้นช่างต่างกันลิบลับ เพราะอย่างนี้กระมังถึงได้ทำตัวไม่ถูกเดินจากอีกฝ่ายออกมาดื้อๆเสียอย่างนั้น     

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

ติชมอย่างไรตามสบายเรยค่า

ดีใจ ดีใจ ดีใจ ดีใจ  ดีใจ !

 

dokusai mono no koi DRAMA CD

 

 

Name:「独裁者の恋」

Author:岩本 薫

 

小西克幸 X 福山 潤

 

^

^

＾

เข้าใจใช่มั้ยคะ... ดีใจโคตรๆ

水瀬 祐：福山 潤

サイモン・ロイド：小西克幸
クリス・シン・ナーグラ：野島裕史  

成宮礼人：野島健児

ไม่ทราบว่าcastแบบนี้จงใจฮาเรมคุณโคนิชิหรืออย่างไรคะ!!

มเหสี(จุน) กับ สนมเอก(คุณโนจิม่าX2)

  >>LOVE LOVE ~>_<~

		วางจำหน่าย 2009/11/26   【内容紹介】 ―― 私にすべてを受け渡し、愛されることがお前にできるか？ 天 涯孤独の水瀬祐は映画関係の仕事に就くことを夢見る専門学校生。ある日、バイト先の紹介で世界的に有名な映画監督の孫であるサイモン・ロイドの通訳をする ことになる。ところがサイモンは、初対面から祐にきつい命令口調で無理難題を押しつける横暴な雇い主だった。それでも必死で頑張る祐だったが、ふとしたこ とからサイモンに侮辱され、思わず「大嫌い」と叫んでしまう。そんな祐に突然サイモンがキスをしてきて……!?

__โลกนี้กลมแสนกลม ตราบใดที่ยังวนๆเวียนๆอยู่กันแถวญี่ปุ่นในโลกแห่งโอตาคุ

จะเรียกว่าพรหมลิขิตก็อาจจะดูเกินไป ___   BY Pandafulham

 

วันนี้ขอมาเมาท์แตกเรื่องเกมส์ที่กำลังเล่นอยู่ตอนนี้ก็คือ YAKUZA แค่ชื่อก็เหมือนจะได้ใจไปค่อนดวงแล้ว บอกตรงๆได้มาอย่างฟลุกๆตอนไปซื้อของช๊อปปิ้งกับนู๋นิว เธอหาหนังริวเฮ อิฮั้นก็ว่างๆนั่งรื้อแผ่นเกมส์ PS2 ร้านเค้าเล่น  แล้วก็ อะเร๊ เกมส์นี้น่าสนแฮะ ลองเอาภาค1ไปเล่นดิ๊ English ver. ขอบอกว่าไม่ได้ตั้งความหวังเลยจริงๆ แต่ปรากฎว่าแค่เล่น chapter1 เท่านั้นแหล๊ะ เกิดอาการโมเอ้ขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ จะว่าไปเห็นคนเขาบอกกันว่าเกมส์นี้อ่ะมีลักษณะคล้าย GTA (เกรียนเทพออโต้)  คือให้อิสระผู้เล่นมีเวลาเป็นส่วนตัวจะทำอะไรก็ได้ในเมือง นอกจากต้องเคลียร์เนื้อเรื่องหลังของตัวเรื่องแล้ว

 เรื่องย้อนไปสิบปีก่อน พระเอก KAZUMA KIRYU เป็นยากูซ่าก็ตามลูกน้องไปเก็บหนี้ มันไม่จ่ายเราก็ซ้อมลูกน้องบริษัทมันไป tutorial กระบวนท่าไป ในที่สุดก็ได้ตังค์ แต่ก็ดันไปพัวพันกับคดีสังหารหัวหน้าแก๊ง เพราะช่วยเพื่อนกับแฟนสาวให้พ้นความผิด เลยเป็นแพะเข้าตารางไป10ปี มีฉากสู้กันในคุกด้วย  พออกมา บ้านเมืองอย่างศิวิลัย มีคนบอกว่าเกมส์เนี้ยเลียนแบบมาจากย่านชินจูกุจริงๆ อิฮั้นคนเล่นก็ตะลึงแสงสี เนื้อร่งเนื้อเรื่องไม่เล่นมันแล้ว มัวแต่เข้าร้านนู้นออกร้านนี้ โมเอ้เหมือนจินตนาการเด๊ะเลย   ตัวอย่างร้านที่ประทับใจ

- STARDUST HOST CLUB ยังไงๆ มันก็ต้อง HOST CLUB !!  ป้อหนุ่มหน้าร้านตั้งแต่เมื่อ10ปีก่อน จนถึงปี2005 ก็ยังกลับไปป้อ เฮ้ย!ไม่ใช่แล้ว ทำงั้นได้ซะที่ไหน เซ็ง บ.SEGAจริงๆ ทีโฮตเตสน่ะมีให้เข้าไปนั่งดริ๊งก์หลายร้านนะ แต่โฮสต์ชายมีแต่ให้ไปช่วยคุณKAZUKIโอนเนอร์ขาว สวย ตี๋ เอ๊กซ์ แห่ง STARDUST จากการโดนยากูซ่าแก๊งอื่นมาเรียกเก็บค่าคุ้มครองแค่ภารกิจเดียวเอง แต่ก่อนจะเข้าร้านเธอได้ต้องผ่าน โฮสต์อันธพาลคุมเล้า เอ้ย คุมคลับอย่างยูยะซะก่อนนะ เอ้อ แพนด้ารีคอมเมนด์ ตายูยะคนนี้อย่างแรงก็

CV: MIYAKE KENTA นี่คะ   

รูปใน STARDUST ซ้าย: ยูยะ ขวา: คาซุกิจัง แต่เข้าไปทีไรโอนเนอร์สุดที่รักของคิริวก็ไม่อยู่... 

 กระนั้นอิฉันก็ไปเช็คอยู่เป็นเนืองๆนะเคอะ

ร้านที่ประทับใจอื่นๆ

-ร้านเกมส์เซนเตอร์ ให้เราไปคีบตุ๊กตาในตู้ แพนด้าหยิบได้น้องหมีสีน้ำตาลมาด้วยแหละ หุๆ

-ร้านสล๊อต ใครอยากเสี่ยงดวง 777 มาที่นี่ได้เรย แลกชิพก่อนนะ

-ร้านขายยา รู้นะว่าธรรมดา บ้านๆ แต่ชอบบรรยากาศอ่ะ เหมือนร้านแถวบ้านเลย

-ร้านสะดวกซื้อ ฮาตรงแผงนิตยาสารมีนางแบบญี่ปุ่นตัวจริงใส่ชุดว่ายน้ำให้เลือกเปิดดูผ่านๆด้วยอ่ะ แต่คุณพระเอกคงยืนอ่านฟรี หุๆ

เอ้อ แต่ตอนเดินตามถนนกลางคืน ก็ต้องระวังไม่งั้นก็จะไปมีเรื่องกับพวกเจ้าถิ่นแถวนั้นได้ ซึ่งขี้เกียจสู้อ่ะ

 

-ย่านโยชิวาระใต้ดิน แพนด้าอยากเล่นที่ภาคที่เปิดล๊อกตรงนี้ได้อ่ะ เห็นแต่น้องโสเภณีใส่กิโมโนสีแดงยืนแกว่งอยู่หลังฉากกั้นไม้สีแดงซี่ๆ เล่นแล้วนึกถึงหอบุปผาโรยขึ้นมาทุกที สะกิดบอกคนสร้างหน่อยได้มั้ยอ่ะ ว่าจะทำแล้วเอาแบบมี่หอคณิกาชายด้วยเถอะ PLEASE~   แต่ไม่ใช่หอนางลมที่เดียว ยังมีบ่อนคาสิโนสุดไฮโซ กับสเตเดียมประลองเอาตังให้เล่นด้วย บ่อนน่ะอยากเข้าอยู่นะ แต่เรามันเล่นไม่เป็นอ่ะ มีBaccarat /Black Jack ตอนนี้เปิดรับสมัครคนสอนอยู่นะคะ T^T เล่นทีไรหมดตัว เลยไม่เซฟ อิๆ

-ร้านดีวีดี งั้นๆแต่ชอบใจที่ให้ถามคนขายว่า "มีดีวีดีอย่างผิดกฎหมายอ๊ะเปล่า?" นี่สิ  5555+

-ห้างสรรพสินค้า อย่างแคบ!! ชอบเพราะว่าแคบจนไม่มีแผนที่นี่แหละ ขายตั้งแต่ของเติมพลังยันอาหารหมากระป๋อง อ้อ ชอบเพลงคริสมาสด้วยค่ะ เข้าไปแล้วรู้สึกดีจัง

ร้านอื่นๆที่น่าสนใจ ที่เรามักแวะเวียนไปประจำ -ร้านราเม็ง -ร้านไอติม -ที่ซ้อมหวดเบสบอล -ร้านขายภาพเขียนริมถนน(ไปหม้อคนขาย)  -ร้านหวย

และ ร้านน่าหมั่นไส้ที่สุดแห่งในเกมส์ โฮสเตสคลับ  มันเป็นที่ถลุงทรัพย์อย่างน่าใจหาย ถ้าคุณอยากเอาใจพวกหล่อน ก็ต้องสั่งเครื่องดื่มแพงหูฉีก อาหารเลิศรศ แถมต้องมานั่งตอบคำถามปัญญาอ่อนหวานเลี่ยนให้ตรงใจแม่พวกนี้ที่สุดเอาใจยาก ดิฉันก็ไม่รู้จะเข้ามาทำแป๊ะอะไร ไอ่เงินน่ะมีเฟ้ย แต่มันไม่อยากให้ว่ะ เลยสั่งแต่น้ำเปล่า ข้าวก็ไม่กิน แถมของขวัญก็ให้ทิชชู่ที่ได้รับแจกมาจากริมถนนไปอีก เลยโดนเฉพาะค่าเซอร์วิสชารจ์ร่วม2หมื่นเยน แต่มันอยากรู้จริงๆนะว่าจะไปถึงขั้นไหนกันอ่ะ  หึงแทนโอนเนอร์โว้ย!! (คาซุกิ : ตูเกี่ยวไรด้วยฟะ!?) 

ปล.ภาพ ภาค3ลง PS3 เรียนจบจะรีบไปซื้อเครื่องมาเล่นเลยเจ้าค่ะ สัญญา!!

ส่วนความโมเอะของตอนอื่นๆที่พระเอกไม่ได้อยู่ในถิ่นชินจูกุ ก็คงตอนไปบุกพิธีศพในบ้านใหญ่ของสมาพันธ์ละมั้ง บ้านใหญ่แบบญี่ปุ่นอย่างหรู สวนหิน โรยกรวด เฉลียงไม้กระดาน เหล่ายากูซ่าในชุดสูทที่คำนับคุมิโจวอย่างพร้อมเพรียง เต็มไปด้วยความโมเอะ

ใครชอบเกมส์แนวแอคชั่น ตีต่อย ยากูซ่าพลังเคตรึม อย่างนี้ไม่น่าพลาดด้วยประการทั้งปวงนะเหอๆ

เพิ่มเติม เดี๋ยวจะหาว่าเอนทรี่นี้ไม่วาย ได้ค่ะจัดให้

เอาประเด็นแรกจนต้องจั่วไว้หัวเอนทรี่อย่างนั้นไปเลยละกัน

พระเอกของเรื่อง  Kazuma Kiryu CV : Kuroda Takaya พอใจมั้ยคะ!!

อึ้งมากกกกก ช๊อกกุ เล่นไปก็คิดว่าใครว้า จะเป็นเซย์ยูรู้จักมั้นเนี่ย เล่นเวอร์ชั่นปะกิตไม่รู้หรอกจนกว่าจะไปหาดูในเน็ต ที่แท้ก็ อาซามิ๊ เรียวอิจิ คนปัจจุบันน๊ะเอง!! หาใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน เป็นสาเหตุให้ตอนนี้เนื้อที่ในเครื่องคอมเกือบ 8จิ๊ก ถูกอุทิศใช้บิทเกมส์นี้เวอร์ชั่นภาษาญี่ปุ่น2ภาคที่เล่นกับPS2ได้ โหลดแรงจริงแต่ไม่มีคนSEED สักคน ชาตินี้มันจะเสร็จมั้ยนี่ แต่็ก็กำลังดูๆที่เขาขายในเน็ตอยู่เหมือนกัน แต่หายากจริงๆเลยนะ เพราะส่วนใหญ่เขาก็ขายแต่เวอร์ชั่นปะกิต เพราะคนไทยรู้เรื่อง แต่แพนด้ากะเคลียร์ใหม่จะฟังเสียงเซยยูที่ยานคางที่สุดในวงการอย่างคุณคุโรดะโดยเฉพาะ รับรองฟังทันชัวร์!!! เป็นกำลังใจให้มีคนมาปล่อย seed ให้แพนด้าด้วยนะคะ

ลิเบรแน่มากเลยค่ะ ยกนิ้วให้ เขยิบฐานะให้อาซามิเป็นยากูซ่าเต็มตัวด้วยการเปลี่ยนเซย์ยูนี่เอง เหอๆ XD

ต่อไป เกมส์นี้มันฮิตจนทำเป็นหนัง มีนายเอกแล้ว มังกรตาเดียว-มาซามูเนะ เอ๊ย ไม่ใช่ โกโร มาจิมะ จอมสโตรกเกอร์พระเอก

ภาคแรกอย่างไม่สมประกอบ บรึ๊ย~

หยู๊ด อย่าเพิ่งตัดสินคนที่PS2 มาดูPS3ซะก๊อนเห๊อ มาซามูเนะก็มาซามูเนะเถอะ!

มันคนเดียวกันแน่เร๊อะ !! รุ่นโมดิฟายมาใหม่ หล่อสมเป็นนายเอกจอมโหดของเรื่องมะ เจ๊นิว?

หลายคนสงสัย มันมีอะไรให้จิ้นในผู้ชายเคสองคน เอ่อ..แบบว่าเล่นๆไปในเกมส์สงสัยแกจะตกหลุมรักตาพระเอกละมั้งถึงเอาตัวรับมีดที่รุ่นน้องกะจะมาพุ่งเสียบพระเอกแทน อะไรจะขนาดน้าน ลักพาตัวเด็กเพื่อเรียกร้องความสนใจให้พระเอกมาหาที่รัง ในหนังก็เลยพราวด์ทูพรีเซนต์จับคู่ตุนาหงันกันไปเลย....

ใบปิด...พ่อ แม่ ลูก สินะ  - -" 

หนังก็กะโหลดมาดูเหมือนกันค่ะ แต่คงต้องรอบิิทพวกนั้นเสร็จก่อนเพราะเครื่องเต็มแล้ว T^T ถ้าไงใครมีลิงก์DIRECT download ก็กระซิบบอกได้น้า

- การอัพครั้งมโหฬารเพื่อบำบัดระบายความติดเกมส์ของแพนด้าในครั้งนี้ตั้งใจมากๆๆๆ ใครอ่านก็คอมเมนต์คุยได้ค่ะ ยิ่งใครเคยเล่นเกมส์นี้ด้วยต้องขอให้มาเมาท์ด้วยเลย ^0^ เพราะเรายังไม่เคลียร์เลย ไม่รู้จะมีอะไรลึกลับซ่อนอีกมั้ย แต่เพราะว่าจะสอบ เลย ต้อง งด ละ เลิก ไปก่อนโดยปริยายค่ะ น่าเวทนาตัวเองจริงๆ

สอบเสร็จเจอกันเน้อ !!

Ps. ขอบใจนู๋นิวมากที่เชียร์ให้ชั้นอัพบล๊อก ยุขึ้นซะด้วยนะฉันเนี่ย -*-